વોટ્સએપ પર કચરા જેવા મેસેજ તો બહુ શેર કર્યા, પણ આ એકવાર વાંચ્યા પછી જ શેયર કરજો

0
1181

આજનો યુગ મોર્ડન બની ગયો છે. વેસ્ટર્ન લાઇફસ્ટાઇલ આપણા દેશમાં ઘણા અંશે સ્થાયી થઈ ગઈ છે. જેને લીધે આપણે આપણા સંસ્કારો ભૂલવા લાગ્યા છીએ. આપણે ત્યાં પહેલા માં-બાપને ભગવાનનો દરજ્જો મળતો હતો, પણ હવે રૂપિયો ભગવાન થઇ ગયું છે. આપણા દેશની જનતા સ્માર્ટ તો થઇ છે, પણ એમને સ્માર્ટ બનવા માટે એમનો સાથ આપનાર એમના માં-બાપને લોકો તરછોડવા લાગ્યા છે. આજના આ લેખમાં અમે તમને આપણા દેશમાં રહેલા ઘરડાં માં-બાપની સ્થિતિ વિષે જણાવીશું. જે દરેક યુવા ફરજિયાત આખું વાંચે, અને એમાંથી કંઈક શીખે.

આપણે આપણા દેશની મહાન સંસ્ક્રૃતિના ગાન ભલે ગાઈએ છીએ, પણ વડીલોની સાચવણ અને માન સન્માનમાં આપણે બીજા દેશો કરતાં ઘણાં પાછળ છીએ.

મિત્રો આપણા ભારતમાં ૧૦.૩૮ કરોડ વૃદ્ધ લોકો છે.

આપણે ત્યાં ૮૦% ઘરડાં માં-બાપને જમવા માટે અલગ બેસાડવામાં આવે છે.

તેમજ ૨૦% માં-બાપને તો ઘરમાં તમામ સગવડતા હોવા છતાં પણ ઘરવાળીના ડરથી અલગ રખાય છે.

મહાન ભારતના ૯૦% પુત્રો સાંજને કામેથી આવીને બાળકોને ચુમી ઉઠે છે. તો અમુક તો પોતાની ઘરવાળી વર્ષોથી વિખુટી પડી ગઈ હોય, તેમ લબાડવેડા કરી ભેટી પડે છે. પણ ઘરમાં બા-બાપુજીને ‘કેમ છો બા?’ અને ‘કેમ છો બાપુજી’ એવું પણ નથી પૂછતાં.

૭૦% માં-બાપ ઘરડાં થાય અને કંઈ પણ બોલે તો એમના બાળકો “તમને ખબર નો પડે…” એમ કહીને એમને ચૂપ કરાવી દે છે.

૯૦% ઘરડાં માતા-પિતાને દીકરાઓ એમના વાપરવા માટેના પૈસા બાબતે પુછતાં નથી. એમણે તે દીકરાઓ પાસે ભીખની જેમ રૂપિયા માંગવા પડે છે, કે જેમની જીદ્દ પુરી કરવા માટે એ માં-બાપ કયારેક પોતાનું બધું ન્યોછાવર કરી દેતા હતા.

મિત્રો સૃષ્ટિનો નિયમ છે કે જેવું કરશો તેવું ભરશો. એ મુજબ અમારા સર્વે પ્રમાણે જે લોકો માં-બાપને એકલાં છોડી મુકે છે, કે એમને માન-સન્માન નથી આપતાં, તેમનાં પોતાનાં ઘડપણ વખતે તેમના પોતાના માં-બાપ કરતા પણ વધુ ખરાબ હાલ થાય જ છે.

જણાવી દઈએ કે અમુક કુટુંબોમાં તો આ વસ્તુ પેઢી દર પેઢી ચાલતી જ આવતી હોય છે. માં-બાપો બિચારાં થઈને કુતરાંની જેમ જીવતાં હોય છે, અને આ સાયકલ પેઢી દર પેઢી ચાલું જ હોય.

જોવા જઈએ તો હકીકતમાં આવા કુટુંબોમાં સંસ્કાર, શિષ્ટતા અને કેળવણીમાં જ ખોટ હોય છે.

ભારતના યુવાનો જરા સમજો અને વિચારો, જેવું તમે રોપશો એવું જ ફળ મળશે.

૬૦ વર્ષ પતિ-પત્ની સાથે રહે, પછી જ્યારે તેમાંથી એકાદ સ્વર્ગે સિધાવે, ત્યારે બીજાના જીવનમાં એકલતા વ્યાપી જાય છે.

ધીરે ધીરે બાળપણના ભાઈ બહેનો પણ ચાલ્યાં જાય, ઓટા-ચોરાના મિત્રો એક પછી એક ચાલ્યાં જાય, ૮૦-૯૦ વર્ષે તો તેના તમામ સાથીદાર, મિત્રો ચાલ્યાં જાય છે. અને પછી જેની સાથે જીવવાનું હોય છે તે તમામ નવાં.

ઉંમરને લીધે શરીર સાથ ના દે, સંભળાય નહીં, ચોખ્ખું દેખાય પણ નહિ. ભાષાના શબ્દો, ટેકનોલોજી, રહેનસહેન, ફેશન ક્ષણે ક્ષણે બદલાતી હોય ત્યારે બધાં સાથે સંકલન સાધવું અશક્ય બની જાય છે.

એવા સમયે તો જીવવું એ જ બોજ બની જાય છે.

ખબર ન હોય તો જણાવી દઈએ કે માનવ જીવનનો સૌથી ભયાનક અને બિહામણો તબક્કો ત્યારે બની જાય કે પુત્રો હરામી પાકે છે.

આવા સમયે પુત્ર – પુત્રવધૂઓએ પોતાનાં બાળપણને યાદ કરવું જોઈએ.

જન્મથી જ આપણને ખાતાં, ચાલતાં, બોલતાં ને આ દુનિયાના આટાપાટા જેણે ખંત અને મહેનતથી શીખવ્યા હોય, તેને જ જ્યારે આપણી જરુર પડે ત્યારે આટલા બધાં હલકટવેડા ????

યુવાનો જરા વિચારો….

માતપિતાને તરછોડીને આ દુનિયામાં કોઈ જ સુખી થયું નથી અને થવાનું પણ નથી.

કુતરાંના મોતે ના મરવું હોય અને ઘડપણમાં સુખેથી જીવવું હોય તો, માં-બાપની પોતાનાં ભુલકાં જેટલી જ કાળજી લો.

“કેમ છો બા? કેમ છો બાપુજી?” માત્ર આટલાં શબ્દો જ તેમને ઘડપણ ભુલાવી પરમ સુખ આપે છે.

આ વાતને મગજમાં છાપી લો કે, “માતા-પિતા એ જ સૌથી મોટા ઈશ્વર છે. તેને ભરપુર પ્રેમ કરો.”

મિત્રો આ લેખ તમને કેવો લાગ્યો એ કમેન્ટ કરીને જરૂર જણાવજો, અને પસંદ આવ્યો હોય તો શેર કરવાનું ભૂલતા નહિ.