માણસને ઇશ્વરે મફતમાં આપી છે આ અમુલ્ય વસ્તુઓ, જાણો રામભાઈ આહીરના આ આર્ટિકલ દ્વારા

0
1052

માનવનું સર્જન કર્યા પછી અને માનવને પૃથ્વી પર મોકલ્યા પછી, લીલાધર ભગવાન વિષ્ણુ પરમાત્માએ માનવને હવા, પાણી અને અન્ન એકલા હાથે પુરુ પાડવાનું બિડુ જડપેલુ. અને એ કામ કેટલાય વર્ષો સુધી ચાલ્યુ. પણ અંતે ભગવાન થાકી ગયો કારણ કે માનવી તો બસ ખાઇ પી ને બસ મોજ મજા કરતો હતો. પણ માનવી આમ પાછા સમજણા તો પહેલીથી જ હતા. એટલે વિચાર આવ્યો કે બિચારો ભગવાન કેટલાય વરસોથી આપણને ખાવા પીવાનું આપે છે, ને આપણે બસ ખાઇ પી ને મોજ મજા કરીયે છીએ.

તો હવે આપણે કુદરતને મદદ કરવી જોઇએ. આમ વિચારીને માનવ સમાજના ભેળા થવાના કાગળ લખાણા, અને ફલાણી ઢીકણી જગ્યાએ ભેળા થવાનુ નક્કી થયું. નક્કી થયેલી વાર તિથીએ સૌ સૌ ના વાહન લઇ લઇને પહોંચી ગયા. એ જમાનામાં આજના જેવા વાહન તો હતા નહી. તો કોઇ ઘોડા લઇને આવ્યા, કોઇ સાંઢીયા લઇને આવ્યા, કોઇ મોટા માણસો તો હાથી લઇને આવ્યા. સૌ સૌ ના વાહનોને ખીલ્લા હારે બાંધીને નિરણ નાખીને બધા સભા ખંડમાં ગોઠવાણા.

એ સમયના માનવ સમાજના મોભીઓ ઉચ્ચા આજના સ્ટેજની માફક ઉચા આસન પર ગોઠવાણા, અને જે આગેવાનો હતા એમાંથી એક આગેવાને ઉભા થઇને ભાષણ આપવાનું શરૂ કર્યુ કે, મારા માનવંતા માનવ સમાજને મારા પ્રણામ. આજે આપણે એક પરમાર્થના કામ માટે ભેળા થયા છીયે, જે કામ સૌના સહકારથી થઇ શકે તેમ છે. એકલાથી થઇ શકે તેમ નથી.

બોલો તમે બધા તૈયાર તો છો ને? જો તૈયાર હોવ તો હું એક વાત કરવા જઇ રહ્યો છું. બોલો તમે તૈયાર છો ને? ત્યાં તો સામેથી એક સાથે તમામ લોકો બોલી ઉઠ્યા કે હા….હા….અમે તૈયાર છીયે…. આ સાંભળી આગેવાન બોલ્યા તો સાંભળો કે, કેટલાય વર્ષોથી વિષ્ણુ ભગવાન આપે છે ને આપણે ખાઇએ છીયે. તો આપણને સરમ આવવી જોઇએ.

એલા શું આપણને ભગવાને હાથ પગ નથી આપ્યા? શું આપણામાં શક્તી નથી? શું આપણે આમને આમ બસ બિજા પાસે જ મહેનત કરાવી કરાવીને પેટ ભરવાનું? એમાં સભા માંથી એક સમજુ માણસ ઉભો થઇને કહે કે, ભૈઇ ખોટે ખોટી વાત માણ નાખીને લાંબી કરવાના બદલે જે કેવુ હોય તે કહી નાખોને કે, આપ કહેવા શું માંગો છો?

“હા….હા…હુ એજ કહેવા જઇ રહ્યો છું. તો સાંભળો કે આપણે વિષ્ણુ ભગવાનને મદદ કરવી જોઇએ.” ત્યાં સામેથી અનેક જવાબ મળી ગયા કે કોણ ના પાડે છે. પણ શું મદદ કરવી એ કોઇ કહેશો? “ઇ તો વૈકુંઠમાં જઇએ ત્યારે ખબર પડે. અને સામેથી બધા બોલ્યા કે તો હાલો કાલે જ બધા જઇએ વૈકુંઠમાં વિષ્ણુ પરમાત્મા પાસે. એ જે આદેશ આપે તે પ્રમાણે કરીએ.

બીજા દિવસે માનવીનું ટોળુ વૈકુંઠના મારગે હાલી નિકળ્યુ. વૈકુંઠ નજીક આવ્યુ તો લક્ષ્મીજીની નજર ટોળા પર પડી, અને લમણે હાથ દઇને પડથારની કોરે થાંભલીના ટેકે વિચાર મગ્ન બેઠેલા વિષ્ણુ ભગવાનને લક્ષ્મીજીએ કહ્યુ કે, હવે લમણેથી હાથ લઇ લો ને સરખા બેસો ઓલ્યા આવે છે.

વિષ્ણુ ભગવાન હિંડાળા ખાંટે સમાનમા થઇને બેસી ગયા, ને લક્ષ્મીજી ઘઉં, બાજરો ને ચોખા સારા કરવામાં લાગી ગયા. પણ સાવ માણસો નજીક આવ્યા એટલે વિષ્ણુ ભગવાને સામા ચાલીને મિઠો આવકારો આપ્યો ને ખાટલા પાથરીને બેસાડ્યા. લક્ષ્મીજીએ સૌને પાણી પાયુને રસોડામાં ચા બનાવવા ગયા. અને અહી માનવીયો વિષ્ણુ ભગવાન સાથે વાતુએ વળગ્યા ને વાતુ કરતા કરતા કહે કે, આજ અમે એક મહત્વ પુર્ણ વાત કરવા આવ્યા છીયે.

અમને તમારી ને માતાજીની દયા આવે છે કે, તમે એકલા હાથે કેટલાય વરસોથી અમને ખાણોદાણો પુરો પાડી રહ્યા છો. તો અમને મનમા થયુ કે હાલોને હવે બેઠા બેઠા કયાંય ગમતું નથી, જો તમારી મંજુરી હોય તો અમે તમને મદદ કરીયે. વિષ્ણુ ભગવાન કહે કે ના ભૈઇ ના તમ તમારે મોજ કરો. હું બેઠો છું ને તમે શું કામ કામ કરો. (પણ મનમાં રાજી થતા હતા કે, અંતે જે વિચાર મારા મનમાં હતો એ વિચાર માનવીને આવ્યો ખરો.)

પણ આતો અમસ્તા વિષ્ણુ ભગવાન ખોટે ખોટો વિવેક કરે છે કે, ભૈઇ હું તમને બધુ પાડું જ છું ને. માણસો કહે ભૈઇ અમે સંક્લ્પ કરીને નિકળ્યા છીયે, એટલે અમે કામ લિધા વિના પાછા જવાના નથી. એટલે વિષ્ણુ ભગવાન કહે કે, તમે ભારે કરી. તમે નહી સમજા, ભારે હઠીલા છો તમે. એટલે તમારી આગળ મારે ઝુકવુ પડશે.

ત્યાં લક્ષ્મીજી પણ ચા બનાવીને આવ્યા. તો વિષ્ણુ ભગવાન કહે કે, જુવો આ માણસો ભારે હઠીલા…હો….હાયે હા ને નાયે ના. મદદ કરવાની હઠ નથી મુક્તા. હવે તેઓ નહી સમજે. બધાએ ચા પાણી પીધા પછી વિષ્ણુ ભગવાન કહે કે, તો પછી તમારે મને મદદ કરવી જ છે એમ ને. માણસો કહે કે હા બાપા હા. અમે કઇ સારુ લગાડવા નથી આવ્યા.

તો વિષ્ણુ ભગવાને સૌ ને એક એક જોડી બળદ આપ્યા અને કહ્યુ કે, લ્યો આ બળદને સાચવજો. એ તમને કામમાં મદદ કરશે. માનવીઓ બળદો લઇને હરખાતા હરખાતા પોત પોતાના ઘરે આવે છે, ને કુવા ગાળીને કોસ જોડ્યા કાળા ઉનાળે ખેતરમાં પાણી છોડે છે. પણ ત્યાં તો વિછી કાનખજુરા પડકાં ને જાત જાતની ઝેરીલી જીવાત નિકળવા મંડી ને માનવીને બટકા ભરવા મંડી.

માનવીઓ તો બિચારા અકળાઇ ગયા ને આવ્યા બધા પાછા વૈંકુંઠમાં, ને વિષ્ણુ ભગવાનને કહેવા લાગ્યા કે પ્રભુ કઇક કરો જમીન માંથી ઝેરીલા જીવડા નિકળીને અમને અકળાવી દિધા. પ્રભુ એનો કોઇ ઉપાય કરો જેથી અમે ઉનાળે ખેતી કરી શકીએ.

તો વિષ્ણુ ભગવાને બગલાનું સર્જન કરીને એમને આપ્યા કહ્યુ કે, આ બગલા લઇ જાવ. એ ધરતી માંથી નિકળતી જીવાતને ખાઇ જશે. આજ પણ અમે જ્યારે કોરા ખેતરમાં પાણી છોડીયે છીયે ત્યારે અસંખ્ય બગલા પોતાનો ધરમ નિભાવવા આવી પહોંચે છે. એ બગલા એનો ધરમ નથી ભુલ્યા, પણ આપણે બધુ ભુલી ગયા છીયે.

આવી તો કેટલીયે મદદ પરમાત્માએ આપણને આપી છે, જે કરોડો રૂપિયા આપવા સતા મળે નહી. અને તેવી અમુલ્ય ભેટ પ્રભુએ માનવીને મફતમાં આપી છે. કુદકતે દેડકાનું સર્જન કરીને માનવીને એવી મદદ પુરી પાડી છે કે, શું વાત કરૂ….! હવે આમ વિચારીયે તો દેડકાઓ ચોમાસામાં પાણીના ઝરણાના કાઠે કાન ફોડી નાખે એવા અવાજ કર્યા સિવાય બિજા કોઇ જાતના ઉપયોગમાં આવે એવું લાગતું નથી.

પણ કોઇ માણસ અજાણી ભોમક્યામાં હાલ્યો જતો હોય, રાત્રીનો સમય હોય અને ચારે બાજુ અંધકાર સવાયેલો હોય, અને માણસ તરશો થાય ને અકળાઇ જાય, ગળુ સુકાવા મંડે. ત્યારે પાણી મેળવવામાં દેડકા મદદ કરે છે. શું આપ જાણો છો કેવી રીતે મદદ કરે છે? નહી ને?

તો સાંભળો કેવી રીતે મદદ કરે છે તે કહી દઉ. માણસ પાણી માટે તલખતો હોય ને ઘડીક શાન્તીથી કાન ચરવા કરીને સાંભળે કે કયાંય દેડકા બોલે છે, ને દેડકા બોલવાનો અવાજ સંભળાય ને અવાજની દિશામાં સાલવા મંડે, તો સોક્કસ પાણી સુધી પહોંચી શકાય છે. કેમ કે પાણી હોય ત્યાં જ દેડકા હોય છે. તો આ એક પરમાત્માનું નાનું એવુ પણ મહત્વનું સર્જન છે દેડકા.

તમે ગામડામાં રહેતા હશો તો તમને ખ્યાલ હશે કે, ટીટોડી એક એવુ પક્ષી છે કે જે રાતે સુતુ નથી. એ પણ એક માનવના રક્ષક તરીકેની પરમાત્માની ભેટ છે. ગામની સિમમાં માણસ પોતાના ખેતરે રાતે સુતો હોય ને કુતરૂ, બિલાડુ, શિયાળ્યુ કોઇ હિંસક પ્રાણી આજુ બાજુ માંથી પચાર થાય, કે ટીટોડી જોર જોરથી બોલવા મંડે. એટલે સુતેલો માણસ જાગી જાય ને ચેતી જાય છે કે, કઇક હોવુ જોઇએ. નહીતર ટીટોડી બોલે નહી. આ પણ એક મહત્વની મદદ છે માનવ માટે.

પરમાત્માના દરેક સર્જન માનવ માટે આશિર્વાદ છે એવુ નથી. ઝેરીલા સાપ જેવા કેટલાય સર્જન માનવ માટે ખતરા રુપ છે. પણ એના આગમનના સમાચાર આપણા સુધી પહોચાડનારા તત્વોનું સર્જન પણ કુદરતે કર્યુ જ છે. જુવો ને આ કાબરને લલેડા, જે સાપ જેવો દર માંથી બહાર નિકળે કે બોલવાનું ને સાપને ચાચુ મારવાનુ શરૂ કરીને માનવીને ચેતવવાનું કામ કરે જ છે. ને બિજુ કે સર્પને પકડીને શિકાર કરતા નોળીયા પણ ધરતીના પટ પર માનવને મદદ કરવા પ્રભુએ મોકલ્યા જ છે ને.

આપણને ગાયુ, ભેંસોના દુજાણા આપ્યા છે, એ પસુ જયારે વૃધ્ધ થાય ને મરણ પામે, ત્યારે એમના શબ ધરતી પર સડીને દુર્ગંધ ન ફેલાવે એટલા માટે સફાઇ કામદારનું જેને બિરૂદ મળ્યુ છે, એવા ગીધનું સર્જન પણ પરમાત્માનું જ છે ને. પણ આજે ગીધોની સંખ્યા આપણે જંતુનાશક દવાઓનો વધારે પડતો ઉપયોગ કરી કરીને ઘટાડી રહ્યા છીયે. એ એક દુ:ખની વાત છે.

જેનુ જતન કરવુ જરૂરી છે તેનુ જતન આપણે કરતા નથી. એટલે જ આપણે આજે દુ:ખી સિયે ને જાત જાતના રોગથી રીબાઇ રીબાઇને મરણ ને સરણ થઇ રહ્યા છીએ. આમ ને આમ જો આપણે પ્રદુષણ ફેલાવતા રહીશું, તો એક દિવસ આપણે આપણી ભયંકર માં ભયંકર કલ્પનાથી પણ ભયંકર પરીણામ ભોગવવાનો વારો આવશે.

લેખક….રામભાઇ આહીર.