સુભાષ ચંદ્ર બોઝ સાથે આપણી આઝાદી માટે લડવા વાળા આ વ્યક્તિ રસ્તા પર ભીખ માંગી રહ્યા છે.

0
515

મિત્રો આપણે ૧૯૪૭ માં અંગ્રેજોની ગુલામી માંથી આઝાદ થયા હતા. અને આજે આપણે જે સ્વતંત્ર જીવન જીવી રહ્યા છીએ એની પાછળ ઘણા બધા લોકોનો ફાળો રહેલો છે. એમાંથી ઘણા લોકો મૃત્યુ પામ્યા છે, તો ઘણા આજે પણ જીવિત છે, અને તેઓ વૃદ્ધાવસ્થામાં છે. આપણે તો એક સુખી જીવન જીવી રહ્યા છે. પણ ક્યારેય આપણે એ વિચાર્યુ છે કે, જેમણે પોતાના જીવની ચિંતા કર્યા વગર દેશને આઝાદ કરાવ્યો, તેમાંથી જે જીવતા છે તે કેવી હાલતમાં છે?

તમે વિચારતા હશો કે આજે અચાનક આ મુદ્દો કરી રીતે નીકળ્યો. તો જણાવી દઈએ કે, સુભાષ ચંદ્ર બોઝ સાથે આપણી આઝાદી માટે લડવા વાળા એક વ્યક્તિ વિષે વાત સામે આવી છે કે, તે આજે જીવિત તો છે પણ ઘણી ખરાબ પરિસ્થિતિમાં જીવે છે. અને એ વ્યક્તિ છે ઝાંસીના રહેવાસી શ્રીપતજી. ૯૩ વર્ષથી પણ વધુ ઉંમર પાર કરી ચુકેલા શ્રીપતજી, વર્ષો પહેલા ઝાંસીમાં આપવામાં આવેલા નેતાજી સુભાષચંદ્ર બોઝજીના ભાષણથી પ્રભાવિત થઇને આઝાદ હિન્દ સેનામાં જોડાઈ ગયા હતા.

જણાવી દઈએ કે, શ્રીપતજી પોતાના જીવની ચિંતા કર્યા વગર આપણા દેશની આઝાદી માટે લડ્યા હતા. અને આપણો દેશ તો આઝાદ થઇ ગયો, પણ તે પોતે પરિસ્થિતિના હાથમાં ગુલામ થઇ ગયા. સમયની સાથે સાથે દેશનો વિકાસ તો થયો પણ એમનો વિકાસ ન થઈ શક્યો. આજે એમણે પોતાનું ભરણપોષણ કરવા માટે ભીખ સુધી માંગવી પડી રહી છે.

મિત્રો એવું નથી કે આપણા બહાદુર સ્વતંત્રતા સેનાની શ્રીપતજીની સ્થિતિ પહેલાથી જ ખરાબ હતી. મળેલી જાણકારી  અનુસાર તેમની પાસે ઝાંસીમાં ૭ એકર જમીન, અને એક લાયસન્સ વાળી બંધુક પણ હતી. તેમનું જીવન સારી રીતે પસાર થઈ રહ્યું હતું. પરંતુ નસીબના એવા ખેલ કે, જેને લીધે આઝાદ હિન્દ ફોજના આ સિપાહીએ ગલી ગલીમાં ભટકીને જીવન પસાર કરવા માટે મજબુર થઈ ગયા. એક સમયે દેશ માટે લડવા વાળા આ સિપાહી આજે જીવનની તમામ પરિસ્થિતિ સામે ઝઝૂમી રહ્યા છે.

મળેલી જાણકારી અનુસાર શ્રીપજીતના દીકરા તુલસિયાની નશો કરવાની અને જુગારની ટેવને કારણે એમનું જીવન પણ બરબાદ થઈ ગયું. જુગાર અને નશાની ટેવમાં તુલસિયા ૭ એકર જમીનની સાથે સાથે બધું વેચતો ગયો, અને ધીમે ધીમે તે કુટુંબ ગરીબ થઇ ગયું.

આમ તો શ્રીપતજીએ તુલસિયાને નશાથી દુર રાખવા માટે દરેક સંભવ પ્રયત્ન કર્યા, પણ તુલસિયા નશો અને જુગારમાં એવો ડૂબી ગયો હતો એની કોઈ અસર ન થઈ, અને એ ખરાબ આદતનું પરિણામ આખા કુટુંબે ભોગવવું પડી રહ્યું છે. જ્યાં સુધી હાથ પગ કામ કરી રહ્યા હતા, ત્યાં સુધી શ્રીપતજી ખેતરમાં મજુરી કરતા રહ્યા. પરંતુ જયારે શરીર પણ અસમર્થ થઇ ગયું, ત્યારે નિસહાય થઇને આજે આઝાદ હિન્દ ફોજના આ સિપાહી પોતાનું જીવન ગુજારવા માટે ગલી ગલી ભટકતા ભીખ માંગવા મજબુર થઇ ગયા.

શ્રીપતજી કહે છે કે મારી હાલત જે પણ હોય, પરંતુ મરતા સમય સુધી મારી ઈચ્છા એ રહેશે કે, હું મારા દેશના કામમાં આવી શકું. મારું સૌભાગ્ય હતું કે હું નેતાજી સાથે તેમની સેનામાં જોડાયને દેશ માટે લડી શક્યો. શ્રીપતજી આજકાલ પોતાની પત્ની સાથે હંસારીમાં એક ઝુપડીમાં રહે છે.

મિત્રો એવું નથી કે આઝાદીની લડાઈમાં લડવા વાળા સેનાનીઓમાં માત્ર એ એકલા છે, એવા બીજા ઘણા ઉદાહરણ છે આપણા દેશમાં, જેમણે દેશ માટે પોતાનું બધું જ લુટાવી દીધું, પરંતુ ભાળ લેવા વાળું કોઈ નથી.

જાણકારી માટે જણાવી દઈએ કે, ઓરીલાલ જે બહરાઈચના પ્રયાગપુરના રહેવા વાળા છે, તે પણ ૧૯૪૨ માં બ્રિટીશ સેના છોડીને આઝાદ હિન્દ ફોજમાં જોડાઈ ગયા હતા. અને ઓરીલાલે બીજા વિશ્વયુદ્ધમાં આઝાદ હિન્દ ફોજ તરફથી રેડહિલ ઇમ્ફાલમાં ઓપરેશન યુજીઓની આગેવાની સંભાળી હતી.

હાલમાં તે ૯૯ વર્ષના થઇ ગયાં છે, અને એમનું શરીર પણ જવાબ આપવા લાગ્યું છે. સ્વતંત્રતા સેનાની હોવાને કારણે તેમને સરકાર તરફથી પેન્શન તો મળે છે, પણ આ પેન્શનથી તેમના ઘરનું ગુજરાન નથી ચાલી શકતું. જેના માટે તેને ખાવા માટે બીજા સામે હાથ ફેલાવવા પડી રહ્યા છે.

એમના વિષે મળેલી જાણકારી અનુસાર, 5 માં ધોરણ સુધી જ અભ્યાસ કરવા વાળા ઓરીલાલ ૧૯૩૯ માં બ્રિટીશ સેનામાં સિપાહી તરીકે ભરતી થઇ ગયા હતા. અંગ્રેજો સાથે કોઈપણ દિવસે તેમણે પોતાના હિંદ વાસીઓને મારવા પડતા હતા. આ કારણ સર તે અંદરથી તૂટી ચુક્યા હતા, અને ૧૯૪૨ માં બ્રિટીશ સેનાની નોકરી છોડીને તે આઝાદ હિન્દ ફોજમાં જોડાઈ ગયા.

ઓરીલાલનું કહેવું છે કે, ઘણા મોટા મોટા સંઘર્ષ કર્યા પછી જયારે દેશ આઝાદ થયો, તો લાગ્યું હતું કે દેશની લડાઈ લડવા વાળાનું સમ્માન થશે. પરંતુ હવે તો એવું લાગે છે કે, દેશ આજે પણ ગુલામ છે. પહેલા ૧૦૦ રૂપિયા પેન્શન મળતું હતું. હવે ત્રણ વર્ષથી ચાર હજાર રૂપિયા મળવા લાગ્યું છે, તેનાથી આખા કુટુંબનું ભરણ પોષણ પણ થતું નથી. તેથી તેને લોકો સામે હાથ ફેલાવવો પડી રહ્યો છે.

શું આઝાદીના સિપાહીનું આ ઇનામ છે?

હકીકતમાં એવું કેમ બની રહ્યું છે કે સ્વત્રંતતા સેનાનીઓ જેમના માટે લડ્યા તે તો આઝાદીની હવામાં આગળ વધતા જઈ રહ્યા છે. પરંતુ તેમની હાલત અને સ્થિતિની કોઈને ચિંતા નથી. હકીકતમાં તેમણે કેટલી ખુશી મળતી હશે તે દેશ માં, જેના માટે તેમણે પોતાનું જીવન લુંટાવી દીધું કે દેશ આઝાદ થઇ શકે. અને દેશ આઝાદ તો થયો પરંતુ તેમની હાલત એક ગુલામથી પણ ખરાબ થઇ ગઈ.

અને ઓરીલાલ અને શ્રીપતજી જેવા તો ન જાણે બીજા કેટલાય આપણી આઝાદી માટે લડવા વાળા સિપાહી હશે આ દેશમાં, જે ગલીએ ગલીએ ભીખ માંગીને જીવન જીવી રહ્યા છે. તેમણે દેશ આઝાદ કરાવ્યો હતો, તો શું તેનું આ ફળ મળવું જોઈએ કે તેમને જીવન ભીખ માંગીને ગુજારવું પડે. તે સિપાહી, તે વીર એ લાયક પણ નથી કે તે પોતાનું જીવન સન્માન સાથે ગુજારી શકે. સરકારની સાથે સાથે સમાજની પણ જવાબદારી બને છે, કે જેના કારણે તે આઝાદીમાં જીવી રહ્યા છે, તેને તેનું યોગ્ય સ્થાન મળે. વિચારજો જરૂર.